عجیبه. تو این دنیا چه خبره؟ جایی هست که نشانی از لبخند توش باشه؟

چقدر قشنگه اين نامه. فقط يه چيز به ذهنم ميرسه:
...
و تو مي گريزي از تمنايم
وقتي كه ملتمس
لب به سكوتت دارم و تو
سخن به پك سيگاري مي بندي
...
(لازم نيست بگم شعر مال كيه كه)

لفظ،گویندگان غم را به سخن واداشت تا همچو قناری های فتاده در قفس،بنالند بر سر مزار خاطرات از دست رفته و همچون باد گذشته! همانند عقابی که بر فراز آسمان بال می گستراند و گاه دل برهم میزند و می گوید: آه .....ما چه بودیم و اینک چه ایم؟!
آری اینک، کلمه ای از راسته زمان،همان که باد را مسخر خود گرداند.
و در خواب بود که چتر دل به وسعت زمان گشودم. مثل آسمان! بی انتها، آبی.
و خود بنگر که چقدر کوچک و خاریم ما آدمیان پلک بسته، گوئی دل نداریم که با آن حقایق را به وسعت عشق بنگریم!
و ، من ، مانده ام ، ساکن ، مثل ابر!!..............مرا از یاد مبر!!
( قسمتی از همان نامه ها!! برای همان که دوستش داشتم!! و هیچوقت پستش نکردم!!تا اینکه نوشته ات ای رفیق!! جو گیرم کرد !!)

امان از این نامه های قدیمی.آدم را بی تاب می کند.

آه.............................................................................................................................
آه............................................................................................................................................................................................

من هم از اين نامه ها زياد نوشتم برادر.با اينكه سخت بود نوشتن.

با غيائي بسيار موافقم.

تمام افكار و احساساتي رو كه نميتونستم به كلمه تبديلشون كنم رو در اين نامه ي زيبا خوندم.تشكر.باز هم بنويسيد.

الحق والانصاف ، تعاريفي كه از خواهران گلي من باب شما و قلم زيبايتنان شنيدم ، شايسته ي شماست.موفق باشيد و پايدار.

عین.میم: ممنون از تو دوست خوب تازه. به جمع ما خوش آمدی.