اصفهان زنده ترین شهر ایران است. مردمش هنوز از خیلی از دیگر مردان زنده تر و شاداب ترند. این را دیشب که دوباره پس از مدت ها به این جا برگشتم و پس از چند سال کنار رودخانه اش راه رفتم فهمیدم. هنوز هم کنار رودخانه آدم هائی را می بینی که با صدای بلند آواز می خوانند و مردم، خانواده ها، بزرگ و کوچک لبخند بر لب آواز همشهری های شان را می شنوند. هنوز هم دخترپسرها زیر پل خواجو، میان دهلیزهایش دور هم جمع می شوند، دست می زنند و می رقصند و می خوانند و گاه همزمان با هم فریاد می کشند ببینند صدای شان تا کجا می رود. من دیشب غرق در شادی شان به چشم خود دیدم (بله دیدم) که چه صدای رسائی دارند.
امروز اصفهان زنده ترین شهر ایران است، گرچه به نظر می رسد مردمانش مدتی ست نیمه ی شعبان و چهارشنبه سوری را با هم قاطی کرده اند!!
پی نوشت: فعلاً که اصفهان هستم. شهری که دوست می دارم. می خواهم تا این جا هستم چندین پست بنویسم، درباره ی هرچه که می بینم.