بالاخره برنامه‌ی هفت یا آن‌طور که سینمایی‌ها علاقه دارند بنامندش نود ِ سینمایی، مدتی‌ست روی آنتن رفته. برنامه را جسته و گریخته دیده‌ام بنابراین درباره‌ی کیفیتش نمی‌توانم نظری بدهم. اما دو نکته هست که گمانم گفتن‌اش لازم است.
1- فریدون جیرانی تقریباً بهترین گزینه (یا یکی از بهترین گزینه‌ها) برای اجرای این برنامه است. مردی با اطلاعات سینمایی بسیار خوب. رک و هم‌زمان اهل تعارف، که این دو خصیصه‌ی توأمان باعث می‌شود بتواند حرفش را بدون رنجش میهمانان‌اش پیش ببرد و در وقت لزوم اجازه ندهد که طرف روی آنتن خراب شود.
2- نیاز چنین برنامه‌ای سال‌ها بود که در تلویزیون ما احساس می‌شد. سال‌های 80 و 81 در برنامه‌ی "سینمای ایران" به تهیه‌کنندگی رامین محسنی، به اتفاق عده‌ای از دوستان منتقد و سینمایی از جمله نغمه ثمینی، حسین معززی‌نیا و کامران ملکی (مهرزاد دانش هم بود؟ یا یک نفر دیگر شاید، یادم نیست) خیلی سعی کردیم به این رک گویی و صراحت نزدیک شویم. اما آن روزها فضا به گونه‌ی دیگری بود. حتا نام بردن از برخی فیلم‌های درحال اکران، روی آنتن ممنوع بود چه برسد به زدن حرف‌های صریح. اما امروز که شکرخدا این فضا تا حدود زیادی فراهم شده بهترین زمان و فرصت است که دوستان سینمایی (به ویژه بازیگران که تماشاگران آن‌ها را صرفاً بر اساس شمایل سینمایی‌شان می‌شناسند) به این برنامه‌ی تلویزیونی بیایند و در مورد موضوعات مختلف حرف بزنند و بحث کنند و پاسخ دهند. از قدیم گفته‌اند: تا مرد سخن نگفته باشد عیب و هنرش نهفته باشد. قدیمی‌ها مُفت حرف می‌زدند اما حرف مفت نمی‌زدند.
برای جیرانی و سایر دوستان سازنده‌ی این برنامه آرزوی موفقیت و دوام دارم.