گزارش اقلیت
یک گزارش تکان دهنده، با سرخوشیهای فیلمهای اخیر قبادی که تلخیی بیپایانی را رفته رفته در جان تماشاگر مینشاند.
"موسیقی" فیلم (همان چیزی که فیلم دربارهاش حرف میزند) فوقالعاده است، بیخود نیست که اینطور در دنیا محبوبیت به دست آورده.
"عکسها"ی تورج اصلانی زیبا، شکیل، خوش آب و رنگ و به شدت تأثیرگذار است.
آواز محلی که حامد بهداد میخواند واقعاً شنیدنیست.
آدمهای فیلم خوب دستچین و انتخاب شدهاند. جوانانی که با ظاهر و شکل و شمایل غلط انداز، حالا برای اولینبار این فرصت را به دست آوردهاند که از نبوغشان حرف بزنند. و از استعداد هدر رفته و آیندهی تباه شدهشان.
قسمت مربوط به "هیچکس" خیلی به دل میچسبد. برای ایجاد تعادل در فیلم لازم بود. بعضیها هم – از جمله خود من- اینطوری فکر میکنیم.
چه خوشمان بیاید چه بهمان بربخورد، تهران ِ این سالها درست همین شکلیست.
بهمن قبادی دستمریزاد و ممنون به خاطر هدیهات و آن توضیح ِلازم ِ الحاق شده به ابتدای DVD. مطمئناً کسانی که فیلم را به آنها هدیه کردهای پاسخ شایستهای به تو خواهند داد.
کسی از گربههای ایرانی خبر نداره گزارش ِ اقلیت است از زندگیی اکثریتی که حالا دیگر همهی دنیا از احوال آنها خبر داره.
پینوشت: سالها پیش اگر بود شاید مینوشتم "فیلم خوبیست اما سینما نیست" و حالا میپرسم پس سینما چیست؟