بعضی وقت‌ها بعضی شاهکارهای کوچولو از زیر دست آدم در می‌رود. یکی‌ش همین چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد؟ (لاسه هالستروم-1993)
یک فیلم کوچک ِ تماشایی از زندگی گیلبرت گریپ (با بازی همیشه فوق العاده‌ی جانی دپ) که مسئولیت نگهداری از برادر عقب‌مانده‌اش آرنی (با بازی حقیقتاً شگفت‌انگیز و به یادماندی لئوناردو دی‌کاپریو ی نوجوان) و مادر بسیار چاقش را (که سال‌هاست از خانه خارج نشده است) به عهده دارد. یک زندگی دشوار، تکراری و خسته کننده و تا حدودی نکبت‌بار که تداوم طولانی‌ی آن باعث شده است که احساس ِ مسئولیت جای همه‌ی حس‌های دیگر ِ انسانی گیلبرت را بگیرد. تا این‌که جولیت لوئیس (که خیلی وقت است خبری ازش نیست و فیلم تازه‌ای ازش درنیامده) گذارش به شهر کوچک و محنت‌زده‌ی ِ گیلبرت گریپ می‌افتد و عشق همه چیز را تغییر می‌دهد.

به‌جز بازی‌ها که به‌طور خیره کننده‌ای شما را مسحور خود خواهند کرد، داستان ِ ساده و کوچک ِ فیلم، با آن پایان ِ باشکوه ِ افسانه‌ای‌اش باعث می‌شود که چنین فیلمی را هرگز فراموش نکنید. بالارفتن‌های چندیدن باره‌ی آرنی از دکل مخزن آب، حمام کردن او توسط گیلبرت، خروج مادر برای نجات ِ بچه‌ای که همه‌ی خانواده آرزوی‌شان این است که تا روز تولد هجده سالگی‌اش زنده بماند، خواهر کوچیکه‌ی تازه بالغ و شرم نوجوانانه‌اش از داشتن چنین خانواده‌ای عجیب... و خود ِ گیلبرت گریپ، که گرچه بهترین بازی جانی دپ نیست اما تصور فیلم بدون زیبایی و جذابیت توأمان ِ زنانه / مردانه‌اش غیر ممکن به نظر می‌رسد...
تماشای این فیلم را از دست ندهید، حتا اگر قبلاً هم آن را دیده‌اید.