آلبوم تازه ی محسن چاووشی و اولین آلبوم رسمی او وارد بازار شده.
فقط یک نابغه می تواند این طور اقشار مختلف یک جامعه را طرفدار خود کند. از روشنفکران گرفته تا مردم عادی کوچه و بازار، همه او را دوست دارند و آهنگ هایش را می شنوند. کم اتفاق می افتد یک هنرمند به چنین موقعیتی دست پیدا کند.

تازه 24 ساعت است که آلبوم را از یک دهه ی هفتادی هدیه گرفته ام - اولین مراوده با یک دهه ی هفتادی که به نظر می رسد از دهه شصتی ها بهتر و نسل شان مرغوب تر باشد!-
از شنیدن اش لذت برده ام و گمانم در شنیدن های بعدی لذت بیش تری هم خواهم بُرد. کارهای چاووشی این ویژگی را دارد که هرچه می گذرد در وجودت ته نشین می شود و به همین دلیل گاهی آهنگ های مورد علاقه ات در طول زمان تغییر می کند. فعلاً که قطعه ی ناز را خیلی دوست تر داشته ام:
روح تو مریمه
چشم تو نرگسه
دست تو نسترن،
روح تو، دست تو، چشم تو
عشق من!
گلخونه ی منه...

و حتا این:
این روزا نیستی اما باز،
به پات می افتم که نری...