آواز خوان عروسی محصول 1998 به کارگردانی فرانک کوراسی و بازی آدام سندلر، درو باریمور و استیو بوشمی.
یک کمدی رمانتیک جذاب است که حال تان را حسابی جا می آورد. یک آدم خیلی خوب به اسم رابی(سندلر) و یک دختر زیبای دوست داشتنی با لبخند ابدی زیبایش بر لب، به نام جولیا (باریمور).
من کلاً عاشق کمدی رمانتیک های آمریکایی هستم و همیشه حسرت خورده ام که چرا زندگی واقعی مان به شیرینی و زیبایی این فیلم ها نیست؟ چرا سختی ها به همین سادگی تمام نمی شوند؟ چرا تلاش ها و عشق مان به همین شفافیت و وضوح دیده نمی شود؟ و چرا عشق هیچ وقت در دنیای واقعی بر چیزهای دیگر پیروز نمی شود؟ زیبایی کمدی رومانتیک ها هم به همین است که شبیه به خیال پردازی های نوجوانی همه ی ماست.
آدام سندلر مثل همیشه جذاب است و درو باریمور دوست داشتنی که در این فیلم خیلی خیلی جوان است و با سادگی و مهربانی اش آدم را یاد اولین عشق زندگی اش می اندازد
فیلم یک نکته ی جذاب دیگر هم دارد. داستان در اواسط دهه ی 1980 می گذرد و لابد می دانید که دهه ی 80 اوج بدتیپی و لباس هایی بود که امروزه به شان می گوییم تیپ "جوادی" حتماً عکس های دهه ی 1360 جوان های آن سال ها را دیده اید که امروز چه قدر مضحک به نظر می رسند. این نکته باعث شده است که فیلم به عنوان یک امتیاز مثبت در ساختن فضا و احمقانه تر جلوه دادن زندگی مادی - که قرار است آن را زیر سئوال ببرد- از آن استفاده کند.