به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی...
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏‌ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏‌های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏‌كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی ...،

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏‌ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن

پابلو نرودا

دوستي كه امروز داشت كاغذهايش را مرتب مي‌كرد اين شعر را پيدا كرد. پيش از اين بارها خوانده بودم‌اش، اين‌بار اما شعر بود انگار كه مرا مي‌خواند. نرودا انگار براي امروز ما سروده است.

حالا نوبت بهترين فيلم بيست سال اخير است، و يكي از ده فيلم برتر تاريخ سينماي ايران (اگر زود باشد گفتن ِ بهترين فيلم تاريخ سينماي ايران). فيلمي كه تماشايش هوش از سر آدم مي‌برد. فيلمي پر از ظرايف و زيبايي. فيلمي ايراني درباره‌ي زندگي و مرگ و عشق و خانواده‌ي ايراني.
فيلمي پر از بازي‌هاي درخشان. لحظه‌هاي نفس‌گير و غريب. پر از موسيقي و رنگ و نور. فيلمنامه و فيلمبرداري و صحنه و لباس و دكور و گريم در اين فيلم مثال زدني و در بالاترين حد استاندارد است. و اين بهترين فيلم كارگرداني است كه پر است از خلاقيت و هوش و تلاش و استعداد و هنرمندي.
اين يك دعوت است براي حمايت از فيلم خوبي ديگر در سال خوب سينماي ايران.
يه حبه قند از آن فيلم‌هايي‌ست كه اگر نبينيد مي‌شود گفت نيم عمرتان بر فناست!
فيلم را ديروز دوباره ديدم و امروز باز دلم پر مي‌كشد براي تماشايش.