نفرت انگیزترین، بی‌کفایت‌ترین و بی‌عرضه‌ترین مدیر ورزشی تاریخ ایران. نامت هرگز از صفحات تاریخ ما پاک نخواهد شد علی کفاشیان.
مردی که به شوق ریاست و میز و مقام خود را آلت دست سیاست‌بازان قرار داد و به این آلت دست بودن افتخار کرد، با خنده‌های تحقیرآمیزش. مردی که یک تنه فوتبال ایران را به ویرانه‌ای تبدیل کرد.

حالا که قصد استعفا دادن ندارید آقای کفاشیان، ناگزیر باید دست به دامان خدا شد بلکه او خود راهی برای خلاصی ورزش ایران از دست بی‌کفایت شما بیابد...
حذف تیم امید در مرحله‌ی مقدماتی المپیک لندن، حضور بازیکن دو اخطاره در زمین، وضعیت وخیم اقتصادی فوتبال... این‌ها تازه ترین شاهکارهای آقای کفاشیان و سایر همکاران بی‌عرضه‌شان در فدراسیون فوتبال است.

حمید سجادی قهرمان سابق دو میدانی و یکی از بهترین مدیران ورزشی کشور نتوانست برای تصدی وزارت ورزش از مجلس رأی اعتماد بگیرد، چون به سیاست‌ها و سیاست‌گذاران دولتی "زیادی" نزدیک بود.
حمید استیلی فوتبالیست خوب سابق و یکی از سرمربیان متوسط تیم‌های ضعیف پائین جدولی لیگ ایران، توانست به عنوان سرمربی پرسپولیس (پر طرفدارترین تیم فوتبال آسیا) انتخاب شود، چون به سیاست‌ها و سیاست‌گذاران دولتی "زیادی" نزدیک بود.
امروز دو "حمید" وابسته به یک سیاست و یک دولت، دو سرنوشت متفاوت پیدا کردند. سرنوشتی که توسط یک جریان سیاسی واحد رقم خورد. این اتفاقات شگفت نیست در کشوری که سیاست بر همه چیز سایه انداخته است حتا بر تخصصی‌ترین حوزه‌ها، ورزش که سهل است از منظر آقایان ارث پدری‌ست و در انحصار عده‌ای خاص برای کسب محبوبیت و ثروت و بالا رفتن از پله‌های ترقی، نیز پائین کشیدن افراد شایسته از همان نردبان.
حمید سجادی که سال‌ها با کار و تمرین و کسب مدال‌های رنگارنگ بین‌المللی و پس از آن با تحصیل و کسب مدارج و مدارک علمی و دانشگاهی خود را بالا کشیده بود قربانی همان سیاستی می‌شود که حمید استیلی را برای برکشیدن از همان نردبان برمی‌گزیند. نردبانی که البته کوتاه است، بسیار کوتاه، به سقفی می‌رسد که کف ِ افتخار و اعتبار است.
مبارک باد بر حاج حبیب که در ماه‌های اخیر هیچ از بازی سیاست فرونگذاشت برای رسیدن به اغراض و اهداف سیاسی‌اش از طریق نردبان ورزش. و مبارک نمایندگان مجلس باد که به جای انتخاب فردی شایسته و ورزشی به وزارت ورزش و کمک به روی روال افتادن امور معطل مانده و ناقص ورزش ویران کشور، به فکر تسویه حساب‌های سیاسی بودند برای رو کم کنی‌های سیاسی.
در این اوضاع و احوال (احوال و وضعی که در چند سال اخیر بسیار تشدید شده است) کاری احمقانه‌تر از طرفداری از تیم‌های محبوب‌مان می‌توانیم بکنیم؟ تیم‌هایی که با چنین بازی‌های ناسالمی مدیریت می‌شوند، در هر رشته‌ای که فکرش را بکنید...