"همیشه به نیمه‌ی پُر ِ لیوان نگاه کنید" خب این را همه می‌دانند اما اغلب اتفاق می‌افتد که لیوان آدم کاملاً خالی‌ست. در این‌جور وقت‌ها بهترین کار این است که توی لیوان بشاشید و تا نیمه پُرش کنید و بنشینید به تماشای آن نیمه‌ی غیر خالی.این‌طوری می‌شود امیدوار بود که هنوز آن‌قدر توان دارید که بتوانید دست ِ تنها یک لیوان ِ خالی را تا نیمه پُر کنید...

پ.ن: وبلاگ تازه‌ی شهزاد رحمتی را هم بر ذمه‌تان است که بخوانید: جایی در زمان

« الاهی! دلم بگرفت. کجا می‌روم؟ من کلوخی، آن خانه سنگی، مرا تو می‌باید. »

عطار. تذکرةالاولیا. ذکر ِ رابعه.