میخانه‌ها را وا کنید ای باده خواران
پیمانه را احیا کنید ای مُل گساران
باده در ساغر کنید، توبه‌ای دیگر کنید
خرقه از تن برکَنید، توبه‌ها را بشکنید
آمد بهاران!

یادی از آئین مستانی کنید
تا سحر پیمانه گردانی کنید
روز و شب معشوقه بازی‌های عرفانی کنید
مست پنهانی کنید، همچون خماران
توبه ها را بشکنید، آمد بهاران

عاشقان غوغا کنید، بر دل شیدا کنید
یک نفس گر میتوان ساغر زدن
پس چرا اندیشه‌ی فردا کنید؟!
غصه از سر وا کنید، پیمانه را احیا کنید
ای بیقراران... آمد بهاران!

شعر صغیر اصفهانی را با صدای همای شنیده‌اید؟

امسال سر سفره‌‌های هفت‌ سین دعای تحویل سال برای‌مان معنای دیگری خواهد داشت وقتی که خدای را می‌خوانیم: حول حالنا الی احسن الحال! و خدای بهار و تابستان و پائیز و زمستان بهتر از هر کسی‌ می‌داند این دعای یگانه‌ی بهاری، امسال عطر دیگری دارد.
خدایا این سرزمین را از بلا و قحطی و دروغ مصون بدار!
نوروزتان پیروز!

در روزهای آخر ِ اسفند
کوچ ِ بنفشه‌های مهاجر
زیباست.

در نیم‌روز ِ روشن ِ اسفند
وقتی بنفشه‌ها را از سایه‌های سرد
در اطلس ِ شمیم ِ بهاران
با خاک و ریشه
- میهن ِ سیارشان –
در جعبه‌های کوچک ِ چوبی
در گوشه‌ی خیابان‌، می‌آورند:
جوی ِ هزارزمزمه در من
می‌جوشد:
ای کاش...
ای کاش آدمی وطن‌اش را
مثل بنفشه‌ها
(در جعبه‌های خاک)
یک روز می‌توانست
همراه خویش ببرد هرکجا که خواست.
در روشنای باران، در آفتاب ِ پاک

محمدرضا شفیعی کدکنی
اسفند 1345

شراب می‌دهند هان! دو دست را سبو بگیر
دو دست را بلند کن، بلند شو وضو بگیر

سبو وضو گرفته با شراب سرخ چشم تو
وضو گرفته با گلاب ناب ِ سرخ ِ چشم ِ تو
بیا و سرمه‌ای به سایه‌های پلک ِ شب بکش
و سرخی انار را به لب بزن، به لب بکش

عبیر و عود و مشک را، سپند ِ دانه‌دانه کُن
چراغ ِ داغ ِ باغ را تجلی‌ی جوانه کن
طلوع ِ دف ِ شمس را به صبح ِ من غزل بگو
دو بیت از شکر بخوان، سه مصرع از عسل بگو

به احترام نور ِ او قیام کن، قیام کن
در آسمان‌ترین زمین ستاره زد سلام کن

شعر حافظ ایمانی با صدا و موسیقی فرمان فتحعلیان شنیدنی‌ست.