این جامه‌ای‌ست نو در بَر ِ مان، یا دل‌مان هم نو می‌شود؟
نو روز مبارک

آخ که اگر وقت و حوصله اش بود....

یک پستی می نوشتم درباره ی فیلم کشتی گیر، بازی معرکه ی میکی رورک و آن صحنه ی درخشانی که دختره توی کلاب برای اولین بار می بیندش و دیالوگ های مصائب مسیح را برایش واگو می کند. میکی می پرسد این ها چیه؟ دختره می گوید: مال فیلم مصائب مسیحه. ندیدیش؟ حتماً باید ببینیش. یک روز تمام کتکش می زنن اما هیچی نمی گه. موهاشم شبیه موهای توئه!

یا مطلبی می نوشتم درباره ی فیلم کتابخوان و بازی خوب کیت وینسلت و پرداختن به این نکته ی مهم و حیاتی که بعضی از آدم ها را بهتر است فقط توی لباس ببینی...

و می نوشتم که والس با بشیر مالی نبود. بنجامین باتن به شدت شبیه یک داستانی بود که من سال 1379 نوشته بودم و به همین دلیل نتوانستم تا آخرش را ببینم. (شاید هم واقعاً فیلم خسته کننده ای ست؟)

و کاظ اگر سر قولش بود الان یک هفته بود که به مناسبت پنجمین سالمرگ رفیق عزیزمان یک فایل صوتی می گذاشتم برای شنیدن، قطعه ای ساخته و با صدای خود علی درباره ی اردشیر. و حتا ممکن بود بنویسم که چه آدمی بود "اردی" و مرگش چه قدر غریبانه بود و چه حسی داشتم که یک بار در یک جلسه ی رسمی کاری با صدای بلند گیر داد که من جوراب های او را پوشیده ام... و می نوشتم که جایش هنوز چه قدر خالی ست. درباره ی آخرین ملاقات پیش از عید پارسال هم با مجید حاجی باشی می نوشتم و خاطرات خاص آن روز...

و می نوشتم که امسال پرسپولیس چه زجری دارد می دهدمان و چه قدر جای امپراتور در فوتبال مان خالی است و چه قدر خوب شد که بی بی سی فارسی آن مصاحبه را پخش کرد تا دلی از عزا در آوریم.

و یک مطلب کامل هم می نوشتم درباره ی این که بی صبرانه منتظرم که یک نیم روز لذت بخش را در شهر کتاب بگذرانم و به عنوان هدیه ی عید برای خودم یک مجموعه از "همه ی شعرهای من" احمدرضا احمدی را بخرم. شاید ندانید داشتن یک چنان مجموعه ی نفیسی توی قفسه ی کتاب های اتاق خواب چه قدر می تواند به آدم آرامش بدهم. من به معنای واقعی کلمه عاشق احمدرضا احمدی هستم. خودش. صدایش. شعرهایش و شخصیت مهربان و طنازش..

کاش که فقط حوصله اش بود، وقتش گمانم خودش پیدا می شد...

پی نوشت: و حتا به عنوان پی نوشت می شد این را هم نوشت که اولین بازی پرسپولیس در لیگ قهرمانان چه قدر مزه داد بعد از مدت ها، و دلگرم مان کرد به این که پرسپولیس همیشه پرسپولیس است حتا در روزهای ملعون ِ بی حوصلگی های روزهای پایان سال...