این روزها که همه در حال سریال دیدن هستند، این یکی را هم امتحان کنید.
Desperate Housewives از آن سریال ها نیست که مثل lost خِرِتان را بچسبد به خاطر معماهایش یا مثل 24 به خاطر تعلیق اش. این یکی شما را به خاطر چند زن خانه دار معمولی که در یک خیابان زندگی می کنند گرفتار خواهد کرد - اگر البته به داستان های زنانه که به نظرم زیباترین داستان های عالم هستندعلاقه ای داشته باشید-
داستان با خودکشی یکی از این زنان همسایه آغاز می شود و در ادامه خود او راوی داستان است. یک زن دست و پا چلفتی اما جذاب که دنبال عشق می گردد، یک زن خانه دار با شوهری که چهارتا بچه برایش درست کرده، یک زن جوان که پیش تر ها مدل بوده و بعد از ازدواج با یک مرد ثروتمند به او خیانت می کند و آخری یک لیدی به تمام معنا، آشپزی قابل، منظم، مرتب، شیک پوش و تمیز که همسرش قصد دارد او را طلاق بدهد.
این ها به اضافه ی یک نیم چه ماجرای پلیسی معمایی متریالی هستند برای آن که متقاعدتان کند به این خیابان زیبای حومه ی شهر اسباب کشی کنید. بازی ها، دیالوگ ها و شخصیت پردازی فوق العاده است. و دیدن شان در فواصل بین این روزهای پرکار و کشنده روحیه بخش. یکی صبح موقع چای و سیگار اول. یکی هم زمان با ناهار و یکی دیگر آخر شب، پیش از آخرین سیگار.

یک

با تن تو
پیوند خورده ام
با شوری آب دریا
و با سبزی برگ درختان
با تن تو
در خاک رفته ام
و در آسمان طلوع
کرده ام

دو

زندگی موقتی است
عشق موقتی است
کسی چه می داند
شاید مرگ هم موقتی باشد

سه

خدایان روزی
خواهند گفت
که چه شوخی بزرگی بود
که جهانی بود
و ما خدائی بودیم

چهار

تصویر زنی را
می خواهم
تا در کنار آن
آرام بگیرم
تصویر زنی را
که در کودکی
دیده ام

پنج

در کنار تو
گوئیا در کنار راه هستم...

المُلک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم

می توان روزها به صدای جادویی اش گوش داد. می توان هر بار به شنیدن تراک شماره ی هشت شگفت زده شد و خدا را شکر کرد که داریوش هنوز سال های درازی می تواند برای مان بخواند. . چه چیز بهتر از این که اول بار این آلبوم جذاب و این آهنگ فراموش نشدنی را در شب جاده ای برفی بشنوی کنار رفیقی که همه چیزش غافلگیر کننده است (سلام... کاظ) و چه چیز از این جادویی تر که هنوز هم جمله ی پایانی ترانه برجا میخکوبت می کند

شب از مهتاب سر می ره
تمام ماه تو آبه
شبیه عکس یک رؤیاست
تو خوابیدی جهان خوابه
زمین دور تو می گرده
زمان دست تو افتاده
تماشا کن سکوت تو
عجب عمقی به شب داده
تو خواب انگار طرحی از
گل و مهتاب و لبخندی
شب از جایی شروع می شه
که تو چشماتو می بندی

تو را آغوش می گیرم
تنم سر ریز رؤیا شه
جهان قد یه لالایی
توی آغوش من جاشه
تو رو آغوش می گیرم
هوا تاریک تر می شه
خدا از دست های تو
به من نزدیک تر می شه
زمین دور تو می گرده
زمان دست تو افتاده
تماشا کن سکوت تو
عجب عمقی به شب داده
تمام خونه پر می شه
از این تصویر رؤیایی
تماشا کن تماشا کن
چه بی رحمانه زیبایی...

تصویر رؤیا
ترانه سرا: روزبه بمانی
موسیقی: مهدی یراهی
آلبوم معجزه ی خاموش