صحنه ای را که ماه ها بود سعی می کردم از آن فرار کنم به چشم دیدم. شاملو مُرده بود!
حدود سه ربع ساعت به نوبت، من و ایمان و سیروس ماساژ قلبی دادیم، فایده ای نداشت.
همه شروع کردیم به گریه کردن. خبر مرگ را به دکتر مهداوی رساندم. او هم آمد با چشمانی اشکبار. و گفت:
- کار تمومه! راحت شد!
نشست. سیگاری روشن کردم. گرفت چند پُک زد. ایمان گفت: نمی شه شوک برقی بدیم؟
گفتم: نه، فایده نداره.
صدای هق هق گریه خانه را پُر کرده بود. آیداهنوز گیج بود. گاه صورت شاملو را نوازش می کرد. گاه موهایش را دست می کشید. با گریه گفتم:آیدا بوسش کن. یادته بهت می گفت منو انقدر لوس نکن! و باز گریه کردیم. ایمان نشسته بود و به قرص های مسکنی که در دست هایش بود نگاه می کرد و اشک می ریخت.
.

آیدا گفت: نگاه کن! از شاملو چی مونده؟ از اون قد و قامت و هیکل چی مونده؟ و بعد ادامه داد: گربه مون امروز کنار تخت نشسته بود و با حالت غریبی به شاملو نگاه می کرد.
بار دیگر ماساژ قلبی دادیم. همه ی ما می دانستیم کار احمقانه ای ست ولی بارقه ای از امید لحظه ای می درخشید و بعد خاموش می شد. آیدا قیچی برداشت به حیاط رفت و چند شاخه گل رُز چید و آورد گذاشت روی سینه ی شاملو! دکتر مهداوی سیروس را بیرون برد. نفهمیدم بهش چی گفت. یک ربع بعد به همه تسلیت گفت و خانه را ترک کرد.
آیدا پای شاملو را نوازش کرد. گفت: مدیش! پسرم! و هق هق گریه شانه هایش را لرزاند. پلک شاملو را باز کردم، شاید برای دهمین بار، واکنشی به نور نداشت، شاملو برای همیشه خاموش شده بود.

بامداد در آینه (ده سال گفت و گو با احمد شاملو)
دکتر نورالدین سالمی. نشر باران، سوئد. 2002