بعضی فیلم ها و کتاب ها هستند که آدم خودش را توش می بیند، یک برش از خود ِ خودش را؛ و 2046 برای من یکی از همین فیلم هاست. تا امروز خیلی جلوی خودم را گرفته ام که چیزی درباره اش ننویسم، چون به هر حال این می تواند یک اعتراف باشد. یک افشاگری درباره ی یک مقطع تمام شده از زندگی ام.
چیز بیش تری نمی توانم درباره ی این شاهکار وونگ کار وای بگویم جز نقل یکی از نریشن های کلیدی فیلم. آب دست تان است بخورید و بعدش بنشینید 2046 را دوبار پشت سر هم ببینید.

" تمام کسانی که به 2046 می روند یک هدف مشترک دارند، آن ها می خواهند خاطرات گذشته شان را پس بگیرند. چون در 2046 هیچ چیز عوض نمی شود، گرچه کسی نمی داند که آیا این موضوع حقیقت دارد یا نه؟ چون هیچ کس تا به حال از آن جا برنگشته است."